Zo licht als een veertje

Alles van vandaag neem je
mee naar het nieuwe jaar,
zoals je na een treinreis
met al jouw bagage op een
ander perron uitstapt.

De rugzak gaat weer op, de koffer
rolt luidruchtig achter je aan,
een kleine tas schuin over je lijf.
Niets is er veranderd in jouw
last – perron 2022 is vertrouwd
als je eigen woonkamer -.

Je zet je in beweging,
neemt de roltrap omhoog.
Je hebt geen idee waar het
heen gaat, leeg de stationshal.

Plotseling fladdert een vogel op,
een paar veertjes dwarrelen
voor je voeten op de grond.
Voor één ervan heb je nog plek
en neemt het mee het jaar in.

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt en ga ik op ontdekkingstocht waar de Geest mij brengt. Dit doe ik in mijn werk als predikant in Bennebroek, als leerjaarcoördinator van de missionaire specialisatie 'Kerk naar buiten' voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en op andere momenten onderweg in het leven. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

4 thoughts on “Zo licht als een veertje

  1. Lieve Janneke, wat mooi! Dank je wel. Ik wens je smeerolie om het geluid van die rolkoffer wat te dempen, rustige momenten en ruimte om je bagage weer een stukje te herschikken zodat het gewicht goed verdeeld blijft, en een mooie hoed met een brede band, waar heel veel veertjes in gestoken kunnen worden. <3 🙂 xxx

  2. Janneke in alle rust lees ik nu je mooie gedicht .
    Dit zijn woorden die ik zo herken .
    Misschien vinden we heel veel veertjes

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *