Pleidooi voor een rommelig leven

Al een aantal jaren ben ik aan het ordenen en opruimen in mijn leven met vragen als: Hoe komt het dat ik geworden ben, wie ik ben. Waarom kan ik me zo ongelooflijk opwinden over van alles en nog wat. Hoe komt het toch dat ik soms door één woord of een klein gebaar, me ineens zo heel klein voel? 
Het heeft lang geduurd voor ik eindelijk durfde te beginnen, om de kast vol met herinneringen open te doen. Ik wist wel dat het een rommeltje was en ik de chaos krap aan, buiten de buitenkant van mijn dagelijkse leven kon houden. Ik duwde de deur steeds weer dicht, maar er viel steeds meer uit, tot de druk te groot werd.

opruimen
Opruimen is een manier van ordenen, maar dat wil niet zeggen dat wat in de kast zit minder rommelig is geworden, of dat je het weg kan gooien. Er is veel te vinden van wat onaf is gebleven, omdat wat er begonnen was te pijnlijk leek om netjes af te hechten. Vluchten leek een betere optie.
Natuurlijk horen bij het opruimen ook de vragen naar het waarom. Hoe was het toch zover gekomen, en wat had een aanzet gegeven tot wat? Er zijn ook dingen stuk gegaan, en verloren, of vergeten geraakt. Soms zijn de brokstukken verbonden met niet alleen mijn eigen leven, maar zijn de wortels nog veel en veel ouder.

oude troep
Als ik er al een boek over zou kunnen schrijven, als een waargebeurd verslag, zou geen mens er een touw aan vast kunnen knopen, op wat rode draden na. Mijn leven is niet mooi en samenhangend, met ronde randen en alles juist op zijn vaste plek. Het is meer als de berg met rommel, hier boven op de foto, met dat verschil, dat ik het niet langer meer oude troep noem, maar een lastige, schaamtevolle, dierbare, prachtige verzameling wijsheden.

| Filed under Blog | Tags: , ,

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt, als specialist missionair werk voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

One thought on “Pleidooi voor een rommelig leven

  1. Zo herkenbaar duidelijk verwoord. Ik ben 87………………..ook jaren bezig met ruimen……………..maar ook met
    creëren…………………Stichting Lucky Child (1997) heeft een uniek doel staat in opvoedkunde.eu daardoor dagelijks aanwas zelfs.

    En ik blijf hopen op geruimde vlakken, zicht baar op tafels en in kasten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *