Niet van mij

Niet van mij is de aarde,
geen homp klei, of geestgrond,
zelfs een eenzame zandkorrel niet.

Niet van mij is de aarde,
geen mens, dier, plant of boom,
zelfs mijn huisdier is niet van mij.

Niet van mij is de aarde,
geen levende ziel behoort me toe,
zelfs mijn geliefde niet.

De aarde torst zoveel wij haar
te dragen geven.
Geen stem heeft zij,
om te zeggen: GENOEG!

De aarde is des Heren,
van God in de hoge,
van God in ons midden,
alles wat zij draagt is van Haar.

Met eigen handen heb Jij haar genomen
en vastgeschroefd met sterke bouten
op de pijlers in de zee.
Jij kon het doen,
want rein zijn je handen,
en zuiver is jouw hart.

De winden strelen haar op de adem van Jouw Naam,
die waait als kilte uit het Noorden, droogte uit het Oosten,
warmte uit het Zuiden,  vocht uit het Westen.

Heel de aarde omgeven door Jou,
heel de aarde gedragen door Jou.
En nog wordt Jouw zuchten
om haar verwoesting niet gehoord!

Wie zal Jouw hoogte beklimmen,
wie zal mogen staan in Jouw heilige ruimte?
Schenk ons reine handen en een zuiver hart
om Jouw aarde te behoeden.

Want van Jou is de aarde
en al wat zij draagt.

(Antwoord bij Psalm 24 in de vertaling van Ida Gerhardt en Marie van der Zeyde)

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt, als specialist missionair werk voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *