Littekens en opstaan

De filosofe Jenny Slatman zet me aan het denken, met het interview in dagblad Trouw van afgelopen weekend (zie Letter en Geest, p. 10 ev.). Op een filosofische manier denkt ze na over vragen als: Heb ik een lichaam, of ben ik een lichaam? Ze benadert die vraag op een fenomenologische manier, dat wil zeggen ze neemt serieus, hoe mensen hun lichaam ervaren. Vooral is ze nieuwsgierig naar hoe mensen met een geschonden lichaam hun lijf ervaren. Is er meer afstand, of meer nabijheid in hoe mensen over hun lichaam spreken.

Rechts
Haar vraag naar de betekenis van littekens maakt mij bewust van mijn eigen littekens. Heel concreet zijn ze te vinden van top tot teen en weer terug. Van mijn rechterenkel, tot een litteken boven mijn rechteroog, mijn rechterknie en mijn rechterpols. Allemaal littekens aan mijn goede kant. Ik ben rechts en heb zelfs aan mijn rechterhand een vinger met een schrijfbobbel, Dat is ook een soort gedenkteken aan mijn voorkeur om met een vulpen in de hand te schrijven.

Links
Mijn linker lichaamshelft is tot nu toe helemaal buiten schot gebleven. Mijn rechter helft heeft blijkbaar alle klappen opgevangen. Deze helft werkt harder en krijgt ook meer te verduren. Mijn zwakkere kant wordt gedragen door mijn sterkere. Zo is het precies ook met de kant van mij die werkt, die contacten aangaat met anderen, die zijn nek uitsteekt, die zich laat zien, die liefheeft.

Buitenkant
Die kant van mij loopt de meeste risico op een duw, een deuk, een klap, of een buts. Soms zelfs zo, dat alles in mij valt en de buitenkant het hardst.
Ik herinner me goed, hoe ik op een dag besloot, toch maar weer op te krabbelen en naar buiten te gaan, me te laten zien, me te laten kennen en me te laten liefhebben.
Aan de binnenkant werd langzamerhand geheeld, van wat aan de buitenkant zo’n pijn had gedaan. Dit doen is voor mij een geloofskeus, mijn roeping om te leven. Goddank elke dag opnieuw!

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt, als specialist missionair werk voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *