Leren niet beter worden

Ik hoop dat je weer snel beter wordt!
Vast en zeker heb ik wel eens, met de beste bedoelingen, een dergelijke wens uitgesproken tegen iemand die ziek was. Natuurlijk paste ik wel op tegen wie ik dat zei en lette op mijn woorden bij een ernstige zieke, maar toch. Het verlangen naar beterschap voor een zieke kleurt toch ongemerkt de intentie van mijn woorden.

Verlangen
De hoop op beter worden is een diep verlangen, ook voor mezelf. Afgelopen dagen realiseerde ik me, dat ik mij al zo’n acht maanden aan het verhouden ben tot de auto-immuunziekte spierreuma, in medische termen polymyalgia rheumatica. Het duurde een paar maanden voordat er een diagnose was, terwijl ondertussen pijn, stijfheid en vermoeidheid toenamen. Het werd niet beter.
Ik ging van huisarts, naar fysiotherapeut, naar huisarts, naar andere fysiotherapeut, naar reumatoloog, en van onderzoek naar onderzoek. Om de ziekte te keren slik ik prednison. De bijwerkingen zijn pittig, waarbij mijn bolle voorkomen tot de minste van mijn klachten gerekend kunnen worden.

Gevecht
Het meest pittige is het onzichtbare gevecht, dat zich in mij afspeelt. Het innerlijke gesprek over beter worden, dat niet lijkt te gebeuren. De strijd met wie ik altijd was, de actieve, energieke mens, vrouw, moeder, vriendin, dominee, zus, collega, én degene die ik nu moet worden. Iemand die haar verlangens één voor één in een vitrinekast opbergt als dierbare herinneringen, of toch als mogelijkheden voor andere tijden.
En dan die vraag of het ooit nog over zal gaan, of ik beter zal worden en wat dat dan is.

Vluchten
De afbouw van het medicijn gaat traag en lijkt voor een tweede keer niet te lukken. Beter worden, het lijkt een mooi vooruitzicht, maar het is te ver weg. Het is wegvluchten naar een toekomst, terwijl ik mijn aandacht moet geven aan wat er zich in het hier en nu afspeelt.
Naarmate de tijd verstrijkt, merk ik dat ik moet leren blijven waar ik ben, met dat wat er is. Geen pijnloze toekomst dromen, maar in het heden zijn, waar het leven klein is en zich voornamelijk in mijn eigen huis afspeelt. Ik ben aan het leren om niet beter te willen worden, maar elke dag het ritme van mijn lichaam te volgen. Meegolven op wat helderheid en energie in de ochtend, me rond het middaguur over geven aan een diepe, zware vermoeidheid, zodat ik na het rusten nog wat kan ronddobberen in de dag en avond, en zo de dagen door.

Hoe meer ik leer me over te geven aan dit ritme, hoe rustiger het in me wordt. De stemmen, die fluisteren over vooruit willen en beter worden houden zich stil. Steeds meer ben ik in het hier en nu. Langzamerhand wordt het anders.

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt en ga ik op ontdekkingstocht waar de Geest mij brengt. Dit doe ik in mijn werk als predikant in Bennebroek, als leerjaarcoördinator van de missionaire specialisatie 'Kerk naar buiten' voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en op andere momenten onderweg in het leven. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

8 thoughts on “Leren niet beter worden

  1. Lieve Janneke,

    zooooo herkenbaar!! Wat mooi dat je een vitrinekast hebt om naar je herinneringen en verlangens te kijken. Zowel pijnlijk als waardevol. Een feestje als je de kast open mag doen om er iets uit te halen wat, in aangepaste vorm, even wel kan, om het daarna met een nieuw glaslaagje terug te zetten ( nadat je bijgekomen bent van de inspanning 😉 ). Een rouwproces als blijkt dat het vervagende herinneringen zullen worden of verlangens die voor altijd in die kast zullen blijven liggen. Ik wens je toe dat er vanuit de rust en “anders” leven met alle ups en downs een tweede, kleinere vitrinekast bij geplaatst gaat worden waarin de kleine wondertjes en lichtstraaltjes die elke dag in zich heeft als kostbare cadeautjes gezien en neergezet worden. Klein en langzaam leven wordt echt minder zwaar als je ook “kleiner” kunt gaan kijken en in het hele kleine het grootste wonder van Gods Liefde, Nabijheid en Bodem onder je bestaan herkent. Dikke Knufffff <3 🙂 xxx

    1. Dank je wel, Marjon voor jouw reactie. Van jou kan ik heel veel leren. Zo wijs als je bent. Mooi wat je zegt over God, bodem onder ons bestaan, een groot goed.Knuffff voor jou!

  2. Lieve Janneke,

    Herkenbaar. Dank voor je openhartigheid.
    Ga met God! Hij blijft je trouw ook op de zwaarste momenten, ook als je het zelf niet ziet. Hij ziet jou. Gelukkig maar, hij tilt je op een draagt je een stukje tot je het zelf weer kan. Blijf bewegen! Lieve groet.

    1. Dank je wel, Loes. Je hebt er veel ervaring mee en dat proef ik in je woorden en dat doet me goed. Ga met God! Liefs

  3. Wat een aangrijpende en treffende verwoording.
    Sterkte en vrede gewenst!
    Hartelijke groet, Alexander

  4. Dag Janneke,
    Afscheid nemen van je gezonde leven is moeilijk. Je wilt het terug weg met de pijn en vermoeidheid. Omdat te aanvaarden vind ik na bijna20 jaar nog soms moeilijk. God leek en lijkt soms ver weg. . Jij kwam op mij altijd over als een actieve dominee met een brede belangstelling. En dan word je ziek en is veel niet meer mogelijk. Bermoogst lees ik graag en deze laatste heeft mij geraakt. Janneke ik wens je kracht liefde en sterkte toe hoe de eeg ook verder zal gaan. Lieve groeten, Willy.

    1. Dank je wel, Willy, voor de support en het delen van jouw verhaal. Het geeft steun om te lezen hoe ieder haar weg zoekt als het leven tegen zit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.