Kerk: aardappel of graan?

Tussen alle vrolijke berichten van mensen die geslaagd zijn van de middelbare school viel me het volgende bericht van jongerenwerker en theoloog van de PKN @Irma Pijpers op, ze twitterde: Scenario’s worden inzichtelijk gemaakt. De kerk in 2013 als aardappel, pooltafel, of molecuul.

Het beeld van de aardappel triggerde mij. In de herfst had ik aardappels zien liggen op het land van mijn zwager. Een paar waren met de hand geoogst en daardoor kon ik de planten goed zien. De moederaardappel, die als pootgoed in de grond was gegaan, was nog te herkennen. Ze lag er uitgeput en leeggezogen bij. Een zielig hoopje aardappel, was overgebleven, nadat haar jonkies tot volle groei waren gekomen in de donkere grond.

Ik vroeg Irma, of dat nu het beeld was voor de kerk in 2013.  Het bestaande instituut opofferen ten gunste van nieuwe pioniersplekken? Nee, reageerde, dat was niet het punt van vergelijking. Het ging om het beeld van de aardappel, met zijn grillige buitenkant en een voedende kern, vol DNA om uit te delen of te poten. In ieder geval moet er iets mee gedaan worden.

Al snel haakte ds. Rosaliene Israel van de Protestantse Kerk in Amsterdam en onderzoeker missiologie aan. Een relevante vraag, hoever wil de kerk gaan om ruimte te maken voor nieuwe projecten en pioniersinitiatieven. Blij met deze bijval reageerde ook Nynke Dijkstra-Algra als theoloog in dienst van het team missionair werk van de PKN.  Zij stelde voor het beeld van de graankorrel te gebruiken, ipv de aardappel. Sterven en opstaan om vrucht te dragen. Hoever durft de gemeente plaatselijk en de kerk landelijk te gaan?

Ik weet niet welk beeld sterker is. De kerk als aardappel vind ik wel bijzonder. Zeker als je een uitgeputte moederaardappel eens goed bekijkt. Je ziet dat alle energie uit haar is weggegaan. Ze heeft haarzelf helemaal gegeven. Het is een ontroerend beeld. De graankorrel blijft voor mij als beeld te sterk verbonden met de weg van Jezus. Of is dat nu het probleem, dat wij te weinig durven om die weg te gaan? Sterven en opstaan om iets nieuws mogelijk te maken.

| Filed under Blog

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt, als specialist missionair werk voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *