Draden van vertrouwen

Lach maar om het vertrouwen van de zwakke – zij vindt haar toevlucht bij de Eeuwige, uit Psalm 14.
 Een oudere collega deed mij de tip aan de hand, om met oudjaar als hoofdlezing een Psalm te kiezen met daarin het getal van het nieuwe jaar. Hoewel ik dit jaar niet hoef te preken, was ik toch nieuwsgierig wat er in Psalm 14 te lezen valt.
Dat is schrikken! Een tekst die begint met een stevige veroordeling: Dwazen, denken: er is geen God. Mijn eerste neiging is om te stoppen met lezen en de last van dit soort teksten te laten voor wat ze zijn. Natuurlijk begrijp ik waarom dit soort Psalmen het licht hebben gezien, maar wat brengt het mij voor het nieuwe jaar?
Ik blijf steken bij die wonderlijke zin: Lach maar om het vertrouwen van de zwakke – hij vindt zijn toevlucht bij de Heer, staat er. Voor deze keer heb ik het maar naar mijzelf toe vertaald, en verander hij in zij. (Tip van een andere oudere collega: lees waar in de Psalmen hij staat: zij)
Nu begrijp ik het wel. Hier vult zich het beeld met mensen die me lief zijn, en die heel wat af te worstelen hebben.  Zij, mannen en vrouwen namen beslissingen, die hen eerder zwakker maakten dan sterker, of ze voelden zich zwakker worden door de dingen die hen overkwamen. Ze verloren hun werk, gingen zakelijk onderuit, liepen in een relatie, bleven zitten. En er zijn er voor wie de worsteling een leven lang duurt, en die moedig verder gaan op de weg naar recht en heling.
Geloof dat God er is om je vast te houden in zo’n situatie, omdat je niet zo sterk staat, is kostbaar. Soms ervaar ik ook zelf dat het lastig is, om hieraan vast te klampen. Alsof het een zwaktebod is. Zo van als je dan nergens meer heen kunt, kun je altijd God nog uitvinden.

Met de mensen met wie ik op weg ga en die zoeken naar houvast in hun geloof, merk ik dat niet. Soms is er niet zoveel meer over, maar een God als ICE, In Case of Emergency, zo werkt het ook bij hen en ook niet bij mijzelf. Meer als draden van vertrouwen, die mij optillen, of waar ik me aan kan op trekken, om weer recht op te gaan staan en zo verder gaan, ook in het nieuwe jaar.

About Janneke Nijboer

Met hart en ziel zoek ik waar de wind vandaan komt, als specialist missionair werk voor de Dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Bermoogst is een verzameling van gedachten en gedichten die in de loop van de tijd ontstaan. De berm is de plek waar allerlei prachtigs te ontdekken valt, toevallige natuur tussen asfalt en beton. Het is de plek waar afval van ons haastig bestaan te vinden is. De berm is zoiets als de kantlijn van het leven, of een korte pauze tussen twee afspraken in. Een wachtruimte waarin er tijd is voor reflectie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *