Het andere gezicht van kwetsbaarheid

filmisch, fotograaf: Monica Stuurop

Een foto zonder lach, die wilde ze ook nog maken. Ik vond het goed, omdat ik haar vertrouw. De beeldtaal die zij oproept spreekt me altijd aan.  In de vrolijke middagzon staat het stoeltje met als achtergrond een grijs scherm dat bijna door de wind wordt weggewaaid. Ik ga zitten met mijn toga aan. O ja, roept ze enthousiast, laat die kraag maar rechtop staan.

Een foto zonder lach, heb ik gemerkt, is een groot risico. Het model loopt de kans vermaand te worden. ‘Je kunt ook wel lachen, hoor!’ was één van de reacties die ik kreeg op de foto die gemaakt werd bij een artikel in het NRC in het kader van mijn eigen kleine getuigenis bij #metoo. Naast reacties van meeleven, vielen deze reacties me zwaar. Ik moest en zou het beeld hoog houden van de altijd optimistische dominee, die lachend door het leven gaat. Laat ik een ander gezicht zien, dan kost me dat wat. Voor een ernstig gezicht betaal je een prijs.
Daarin ben ik niet alleen. Veel mensen weten dat allang en lachen zich het leven door, wat ze ook meemaken. Die lach komt niet van binnen, maar blijkt de beste manier om te overleven. Het maakt je acceptabel en leuk gezelschap.

De foto was genomen, snel liet ze me het resultaat zien. Er zou nog wat aan gedaan worden, maar ik wist dat het een ‘zwaar’ beeld zou worden. Dit ben ik ook. Mijn andere gezicht, geen weggelachen kwetsbaarheid, maar voluit bedachtzaam. Dank je wel Monica Stuurop voor dit bijzondere portret.